یار دبستانی من /

با من و همراه منی /

هک شده اسم من و تو /

ترکه بیداد و ستم /

مونده هنوز رو تن ما

هرزه تمام علفاش /

خوب اگه خوب /

بد اگه بد /

مرده دلای آدماش

درد ما رو چاره کنه

اگرشما یک مشکل بزرگ دارید نگویید:
                        خدایا ، من یک مشکل بزرگ دارم
                                        بگویید: مشکل، من یک خدای بزرگ دارم

بچه که بوديم، عيد بود و ما بوديم و پدر مادرهامان که جوان بودند و آرزوهايي که هنوز بچه بودند و عشق هايي که هنوز معني آن ها را نميفهميديم. بچه که بوديم پدر بزرگ بود که الان نيست. دايي و خاله و بچه هاي فاميل بودند که شکر خدا جميعا فرار مغزها کرده و الان نيستند. بچه که بوديم عيدها پيک بد قواره نوروزي را همراهمان ميکردند که تصويرهاي پلي کپي اش را رنگ کنيم و با جوک هاش شاد باشيم. بچه که بوديم همه مثل هم بوديم و جنگ بود و بمباران بود. بچه که بوديم نه فکر ويلاي خانه دريا بوديم نه فکر دوست دوست دختر رفيقمان و نه فکر دودر کردن سربازي و نه فکر پيدا کردن علف و الکل و نه فکر کلاه گذاشتن به سر ملت. بچه که بوديم تنمان از آژير قرمز ميلرزيد که مال دشمن بود و تنمان از ضربدرهاي بزرگ قرمز وطني نميلرزيد. بچه که بوديم دوست داشتيم که بزرگ شويم و فکر ميکرديم عجب گهي ميشويم . بچه که بوديم دلمان به صد تومني لاي قرآن خوش بود و نميدانستيم بزرگ که شويم تراولها هم دلخوشکنک نيستند. بچه که بوديم موي دختر ها را ميکشيديم تا گريه شان دربيايد و بعد همان موها را شانه ميکرديم بی آنکه معنی پرش هاي وسط فيلمهای ويدئويی سانسور شده را بدانيم . آن موقع خود خود خودمان بوديم. ما بوديم، هف سين بود و پدر بزرگ بود و عکس يادگاري غير ديجيتال بود و کش کراوات بود و عيد بود. نوروز بود و سال نو.

يه صحنه اي بود توي کارتون مورچه و مورچه خوار . مورچه خوار داشت ميرفت که يهو ديد
يه سوسيس داره از جلو روش بي خيال رد ميشه . مورچه خوار بدبخت هم که يه عمر در حسرت مورچه بود با بي اعتنايي واز سر بزرگواري جلوي سوسيس ايستاد و در کمال ادب واحترام گفت: "سلام سوسيس" غافل ازينکه تمام هدف زندگيش داره زير اون سوسيس کذايي راه مي رود و به ريش اين بنده خدا مي خندد. چند قدم اونورتر به خودش گفت : "سوسيس که راه نمي ره " ديگه کار از کار گذشته بود ...
حالا چي شد که اينها رو نوشتم ؟
اين چند وقت هرچه موقعيت و شانس از جلو روم رد شد من فقط بهش گفتم :" سلام سوسيس"
همين !!!

خرس ها با يک ظرف بزرگ عسل

اسب ها با چند حبه قند

طوطی ها با تخمه آفتابگردون

سگ ها با استخون

مردها با زن زيبا

زن ها با تمجيد

خواستم زنده بمانم غم دوران نگذاشت
خواستم غم نخورم قصه هجران نگذاشت
خواستم دست به هر کار خلافی بزنم
آيه «خوف فمن يعمل» قرآن نگذاشت
خواستم صاحب زر گردم و سر نيزه زور
مرگ چنگيز به ياد آمد و ميدان نگذاشت
خواستم بهر دو نان منت دونان بکشم
پاسخ مور به پيغام سليمان نگذاشت
خواستم از خم شادی دو سه جامی بزنم
غم آن خسته دل سر به گريبان نگذاشت
خواستم کاخ بسازم که کشد سر به فلک
ياد آن گرسنه بی سر و سامان نگذاشت
خواستم شعر بخوانم که بخندند همه
ناله بيوه زن و اشک يتيمان نگذاشت
نفس آمد که مرا منحرف از راه کند
فطرتم بر سر عقل آمد و وجدان نگذاشت
يأس آمد که برد از دل تارم اميد
رحمت واسعه خالق سبحان نگذاشت.