منم و يک قلب نازک

                              منم و گريه تا صبح

اين منم عاشق ترينم

                               ای عزيز نازنينم

تو چرا من رو نديدی

                              گريه هام رو نشنيدی

باتو  من چه شعرها گفتم

                              بی تو من مردم و مردم

با تو من خود ستارم

                             نه که يک شمع يه پروانم                                 

تو بيا تو شمع من باش

                              تا که گرد تو بچرخم

تا که توی شعله تو

                             تا ابد باشم. بسوزم

تحقیر می شدم که تو قدّ جهان شدی
با روح بغض کرده ی من مهربان شدی

سرما گرفته بود دو دست مرا که تو
در این دو قطب یخزده آتشفشان شدی

روح مرا سکون غریبی گرفته بود
دریا شدی و باد شدی، بادبان شدی

تسخیر کرده بود مرا دست های خاک
تو آمدی و بال مرا آسمان شدی

چیزی نداشتم همه از دست رفته بود
اما برای من تو زمین و زمان شدی

پس من تمام وسعت خود را دعا شدم
شاید تو مستجاب شوی، ناگهان شدی ...

•
فرقی نمی کند که به هم می رسیم یا ...
در سینه ام برای ابد جاودان شدی!

تو یک غروب غم انگیز می رسی از راه
که می برند مرا روی شانه های سیاه

صدای گریه بلند است و جلمه هایی هم
شبیهِ تسلیت و غصه و غمی جانکاه 

به گوش یخزده ام می رسد، وَ فریادی
شبیهِ حرمتِ این لااله الا الله !

وَ چشم هام، که چشم انتظا تو هستند!
( اگر چه منجمدند و نمی کنند نگاه)

وَ بغض می کُند آن جا جنازه ی من که
« تو »را همیشه « نَفَس »می کشید و« خود »را« آه » !

چقدر شب که تو را من مرور کرده ام وُ
رسیده ام به غزل، گُل، شکوفه، دریا، ماه !

بدون تو، همه ی عمر من دو قسمت شد :
« دقیقه های تکیده» ، « دقیقه های تباه»

اگر چه متن بلندی ست درد دل هایم
سکوت می کنم و شرحِ قصّه را کوتاه –

که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند
« غروبِ جمعه » و « مرگ» و « وجودِ من» همراه !

برای بدرقه نعش من بیا ( هر روز)
که کار من شده سی بار مرگ ( در هر ماه)

و کُلَّ دلخوشی زندگی من، این که
تو یک غروب غم انگیز، می رسی از راه

توی ماتریس یک، یه جاش هست که خیلی دوست دارم
آخری های فیلم، اونجایی که نیو فهمیده چقدر پهلوونه و زندگی آدم های دیگه دروغی است و اونا توی یه دنیای خیالی زندگی می کنند، بر می گرده به مرفیس!میگه، چرا همه رو آزاد نمی کنیم، مرفیس جواب میده چون  هنوز همه اونقدر قوی نیستن که طاقت رویارویی با واقعیت رو داشته باشن !!!

                                       واقعاْ   انسان ها   چی بگم  ولش کن

                               http://www.mahtab-setare.blogfa.com 

((مهتاب))

عشق يعني خلوت عاشق به شب، جانماز نيمه باز

عشق يعني لحظه ي تكبير روح، جسم خاكي غرق در احرام نور

عشق يعني اشك توبه در قنوت، خواندنش با نام غفارالذنوب

عشق يعني چشمها هم در ركوع، شرمگين از نام ستارالعيوب

عشق يعني سر سجود و دل سجود، ذكر يارب يارب از عمق وجود

عشق يعني لحظه ي ناب دعا، التماس ديدن رخسار يار

                                           ((مهتاب))

من کیستم ز بس با غمت روزوشب زیستم

غمت می شناسد که من کیستم

من ان خویش گم کرده مردم که هیچ

ندانم کجایم  کیم چیستم؟

نیم انچه ماندس به جای

غم است اینکه بر جاست من نیستم

                         مار                                   لولو                                  منصور